Gdyby ktoś skonstruował urządzenie, które podpięte do telewizora wyciszałoby Pieńkowską i Jagielskiego, a całą resztę dźwięków pozostawiało nietkniętą - uuu, byłabym pierwszą nabywczynią. Myśl, narodzie, myśl!

... tak właśnie w moim przypadku wyglądało czytanie "Księgi imion" Jill Gregory i Karen Tintori. Zachęcona tekstem z okładki wzięłam się za czytanie ponoć dobrego thrillera kabalistycznego. Tak po stu stronach mnie wciągnął. Zdaję sobie sprawę, że takie jest prawo thrillerów - wszystko dzieje się szybko, cała akcja wikła się i rozwiązuje w przeciągu kilku dni a nawet godzin. I, co dziwne, u np. takiego Dana Browna w ogóle mi taki fenomen nie przeszkadza, u tych pań na początku straszliwie to irytowało. Thriller kabalistyczny sugeruje, że to nie tylko siły ludzkie mieszają w sprawie, to również siły boskie. Co właściwie może trochę psuć czytanie. Głowny bohater doświadcza wizji po tym, jak w dzieciństwie przeżył śmierć kliniczną. To nie tyle wizje, co nazwiska ludzi, które od lat zapisuje w swoim notesie, chociaż sam nie wie, po co to robi. Ale przyznam szczerze cała pozostała część historii jest niezła. Gnozycka sekta owłądnięta manią zniszczenia świata, w między czasie wiodąca żywot epikurejski (mam tu na myśli poszczególne jednostki należące do tejże sekty), Bóg przekazujący imiona lamed wojowników, a więc 36 sprawiedliwych, dzięki którym świat nie stoczy się na samo dno przepaści plus cała ta kabalistyczna otoczka (magiczne kamienie ze świętego pektorału Aarona) mogą być zarówno nie do przejścia, jak i bardzo wciągające. Uwielbiam książki z zagadkami historycznymi w tle, ale do tej pory raczej były to zagadki typowo ludzkie, kiedy wmieszany jest w to Bóg, zaczynam wątpić w "prawdziwość" fabularnych wydarzeń. Zaczyna mi to przeszkadzać. I tu też tak było. Z czasem jednak dałam się wciągnąć, i doczytywałam już na dużym przyspieszeniu. Ale początki były trudne.

Garść informacji: www.studia.net/wydarzenia/2257-lipdub-na-uam

I jeszcze raz gotowy teledysk:

Kariny Pjankowej "Prawa i powinności" to dość przewrotna książka. Zadowalająco sympatyczny i niepozorny pastisz (chociaż dla mnie to raczej aluzja niż typowy pastisz) klasycznej fantasy w typie tolkienowskim, choć początkowo może irytować tajemniczością głównego bohatera, brakiem określonego celu wyprawy (enigmatyczne Zło) i szeroko rozumianym czytelniczym in medias res, z czasem przyzwyczajając odbiorcę do takiego stylu fabularnego, oprócz dobrej zabawy zapewnia także do wystarczające zaciekawienie. No bo kim w końcu jest nasz protagonista, skoro przeczytaliśmy dwie trzecie książki i nadal otrzymujemy sprzeczne sygnały, co do jego osoby? Zagadki w żaden sposób nie pomagają rozwiązać jego kompani - drużyna, jak się patrzy, złożona z samych najodważniejszych, najsilniejszych, najwaleczniejszych bohaterów nad bohaterami płci obojga; drużyna, dodajmy, wielorasowa i wielokulturowa - to wszak konieczność. Ale kto ich wysłał? I tak dokładniej - dlaczego w ogóle wędrują? Czy wiedzą dokąd? Takich właśnie momentów irytujących "Prawom i powinnościom" zresztą nie brak. A propos irytacji - w którymś momencie miałam wręcz wrażenie, że czytam przygody polskiego Ślązaka Reynewana (A. Sapkowski), który to nieustannie wpada z deszczu pod rynnę, z kłopotów w tarapaty i na odwrót (co właśnie w "Narrenturmie"najbardziej mnie drażniło). Tyle tylko, że tak jak Reynewana ratują często gęsto przyjaciele, tak bohater Pjankowej, nomen omen Raywen (co pewnie też nie pozostało bez pływu na moje skojarzenia) ciągle musi ratować swoją drużynę. Kompani zaś w jego sprawie nie kiwnęliby palcem (schemat - początkowo znienawidzony "dziwak" z czasem zmienia się w najlepszego przyjaciela). A ileż tu Tolkiena! I wszelkich innych elementów tradycyjnej fantasy, że aż trudno wymienić jakieś konkretne nazwisko (Tolkien się jenka narzuca najbardziej).
Co rozczarowuje? Na pewno owo mityczne Zło. Odnosi się bowiem na końcu wrażenie, że wyprawa funta kłaków nie była warta. Irytują też fabularne niedociągnięcia, niedopowiedzenia, czasem wręcz jawny brak konsekwencji. Ale i tak jest miło. No i jak na pastisz przystało - zabawnie. Nawet dla nie do końca zorientowanych w tematyce.

Po wizytach w berlińskich Neues Museum i Muzeum Pergamońskim naszła mnie gorzka refleksja, że nikt tak jak Niemcy nie potrafi kraść zabytków. I nie przemawia tutaj przeze mnie żaden nacjonalizm, ot zwykłe stwierdzenie podszyte irracjonalną zazdrością, że nam się tak pięknie nie udaje tego robić.


1. Najpierw detal z fasady rzymskiego targowiska w Milecie(domyślam się, że to właśnie owa fasada była jednym z zabytków, wokół których muzeum musiało być budowane, bo już po postawieniu budynku nie udałoby się umieścić w nim eksponatu o takich gabarytach).

2. Może nie najlepsze zdjęcie, ale z braku czasu jedno z niewielu - babilońska Brama Isztar.

3. Moja ukochana, najpiękniejsza Egipcjanka - Nefertiti.